Blueminded – When Lights Fade

Blueminded is weer terug in de originele vorm: Jörgen Koenen’s solo-project. En Jörgen heeft een nieuwe plaat gemaakt. Onderstaand artikel geeft een andere volgorde van nummers dan de werkelijke tracklist. Komt door de digitale versie die ik gebruikt heb. Maar in welke volgorde je de nummers ook beluistert: lekker zijn ze!

BM18-WhenLightsFade-M

Door Rinco Ennema

Het lijkt wel reggae waarmee de plaat opent. Het eerste nummer, ‘Can’t Beat The Time’, gaat echter in de refreinen van een reggaebeat over in een ander tempo. Dat maakt dat dit nummer min of meer een popsong is. Lekker in het gehoor, makkelijk mee te zingen. ‘Coming Back Again’ heeft een hele andere insteek en is wat complexer maar wel heel toegankelijk. Poprock met progressieve invloeden. Klinkt lekker. ‘Don’t Tell Me’ komt daarachteraan en even denk ik aan een mix van ‘Sign Of The Times’ van The Belle Stars en ‘Never Tear Us Apart’ van Inxs… maar dan veel sneller. Lekkere beat zit er in dit nummer! So far so good en bij nummer vier (‘In My Head’) krijg ik echt een beetje het idee met een rockgroep te maken te hebben, het was tot nog toe wat poppy. Dit nummer klinkt fantastisch en ik laat ‘m dan ook lekker een aantal keren door de koptelefoon knallen.

‘Let Me Go’ wordt er vervolgens gezongen. Mooi niet, repeat en gaan! De overgangen tussen de diverse “monologen” in dit nummer zijn fraai en de instrumentale omlijsten- en invulling zo mogelijk nog fraaier. ‘Mercy’ is dan weer meer een stevige popsong maar opnieuw met de nodige progressieve knipoogjes. Dat Koenen duidelijk wel iets heeft met reggae en/of ska wordt duidelijk met het nummer ‘Native Ground’, een lekkere track waarin je zelfs een slangenbezweerder vermoedt.

Als Bløf in het Engels zou zingen, dan zou ‘Run Into My Arms’ een nummer van die band kunnen zijn. Stevig, pakkend, en met een catchy lijn. Hoe anders is dan de afsluiter van het album, ‘Walk On Water’… wat zit daar overigens een lekkere baspartij in! Ook dit is weer een nummer waarvan je niet kunt zeggen at het echt “rock” is, maar hoe moet je dit dan wel noemen?

Ik denk dat Blueminded een heerlijk verfrissend album heeft gemaakt dat het midden houdt tussen pop en rock, met hier en daar prog-trekjes. En daar is helemaal niks mis mee, immers: Steven Wilson komt er ook mee weg! De zang is prima en de nummers voelen al snel vertrouwd. En zeg nou zelf, dat is soms ook best fijn! Als The Human League anno 2018 muziek zou gaan maken zou het me niet verbazen als het hier op zou lijken. En dat met een vleugje Peter Gabriel, Sting, The Police, U2, Genesis, Coldplay, Kane en Muse.

Tracks: 1. In My Head , 2. Can’t Beat The Time, 3. Don’t Tell Me, 4. Mercy, 5. Let Me Go, 6. Run Into My Arms, 7. Native Ground, 8. Walk On Water, 9. Coming Back Again

http://www.blueminded.nl

https://www.facebook.com/bluemindedband/

Categorieën:Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s