HEKZ – Invicta

Door: Wouter van Hal

6 jaar geleden kwam ik heel toevallig een album tegen van een jonge Britse band met de naam HEKZ. Er zou een nieuw album uitkomen, en zelfs de eerste langspeler. Het album kreeg de zeer toepasselijke naam “Tabula Rasa”, wat zoveel betekent als “een nieuw begin”. Een nieuw begin, een nieuwe richting, een nieuwe sound. Als je de eerste ep’s beluistert, hoor je waar de eerste inspiraties vandaan komen. Vooral omdat frontman Matt Young zijn bas op dezelfde manier bespeelt als Steve Harris, de bassist van Iron Maiden. Het typerende plukgeluid, en de bonkende drums vormden de basis van rechttoe rechtaan NWOBHM. Echter kwam er een grote omslag ten tijde van dit eerste echte album. De tracks waren meer uitgediept en volwassener. De band had wat wisseling in de line-up in de jaren gehad. Andere ideeën, andere persoonlijke invloeden. John Mitchell, van o.a. de Britse bands Arena en Lonely Robot, was aangesteld om de band bij te staan in de ontwikkeling van het album, waar ik echt aan verknocht raakte. Ik kon niet wachten om de band een keer live te mogen zien. Een aantal jaren later kwam mijn wens uit, en zag ik Hekz in het voorprogramma van Knight Area. Ik stond als enige vooraan te springen en mee te zingen, terwijl iedereen achter mij in de zaal met grote ogen verbaasd naar mij en deze grote onbekende band stond te kijken. Maar naarmate de show vorderde kreeg ik medestanders, en het is die avond dat Hekz in ons land zijn stempel heeft gedrukt. De band was ontdekt…

hekz-homepage-banner2
In 2014 kwam het album Caerus uit, met wederom John Mitchell achter de schermen. Maar dit keer stond er een extra naam op de cover. James Messenger was aangesteld om als toetsenist het geluid meer body te geven. De tracks kregen niet alleen meer body, ze werden ook nog veel meer uitgediept. Veel meer variatie en structuur. Het album was een regelrecht progmetal album geworden. Een hele grote stap voorwaarts was mijn mening in een eerdere review. De heren waren steeds vaker op de Nederlandse podia te bewonderen, en de groep fans werd groter. De vraag naar een opvolger ook…

28279317_10160355280930508_1273209201370104917_n

En eindelijk worden de muziekliefhebbers op hun wenken bediend.

Invicta, dat zoveel betekent als “onverslagen, onverslaanbaar”, is wellicht geproduceerd tijdens de meest uitdagende periode uit de geschiedenis van de band. Er is gewerkt met een zeer strak budget, maar moest zeer zeker van een erg hoge kwaliteit zijn. Er is naar eigen zeggen heel erg veel tijd en energie in gestoken, en in dat opzicht is de titel volgens de heren zeer pakkend gekozen. De titel vat ook het verhaal van het album samen. Louter toeval, als ik de persbijlage mag geloven. Maar toeval bestaat niet in mijn ogen. Er is dus wel degelijk heel erg goed nagedacht over “deze plaat en zijn verhaal”. Het verhaal van verraad, verlies, wederopstanding en hoop.

Opener “Quetzlcoatl” (…is een God uit het Asteekse mythologie, en staat voor “het goede in de mens”) begint met een muziekje van een ouderwets computerspelletje. Echter al heel snel dendert het album je huiskamer in. De ouverture waarschuwt de luisteraar voor wat komen gaat. Zet je schrap, het gaat stormen!! De lijn van Caerus trekt de band lekker door. Matt Young laat zien welke geweldige kwaliteiten hij in zijn mars heeft. De vocalen zijn voor Hekz altijd al zeer typerend geweest. De frontman heeft een zeer groot bereik in zijn stem. Krachtig en hard, laag en ingetogen maar nooit mis. Het nummer is zeer technisch geschreven met oog voor detail. Als dit slechts een voorbode is voor wat komen gaat…
“For our Lives” is een track dat al in 2015 in de Boerderij live werd gepresenteerd aan het aanwezige publiek. “Alles is mogelijk, je moet het alleen zelf doen” is de gedachte achter dit nummer. Vooral is het een nummer dat in je kop blijft hangen, zeker na een liveshow waarbij het publiek wordt uitgenodigd mee te zingen in het refrein. Nu al een klassieker!
“The Light Fantastic” gaat over de furieuze reactie van de mens nadat deze is bedrogen, en niets is wat het lijkt. Na het stevige “To the Lions” waarin verzocht wordt om na een confrontatie alles weer zo snel mogelijk op orde te krijgen voor het te laat is, volgt een rustigere track. In “Ultimatum” zingt Matt over hoe moeilijk en pijnlijk het allemaal ook zal zijn, er altijd gekozen moet worden voor een oplossing. Een verademend nummer op bijna halverwege het album, waarin de luisteraar even kort op verhaal kan komen. Hele fraaie gitaarsolo’s wisselen elkaar af, en zorgen voor een mooie basis voor de zangpartijen. “Line in the Sand” start heel rustig met een hoofdrol voor James Messenger op keys. Matt neemt het vervolgens over en zingt op deze fraaie ballad over dat je jezelf moet herpakken na een flinke tegenslag, en dit niet jouw leven verder laat beïnvloeden. Alhoewel dit in basis een ballad is, zit er toch nog best heel veel power in het geheel. Drummer Kirk Brandham is hier mede verantwoordelijk voor. Krachtig en strak is zijn handtekening onder dit nummer. “Trecena”, ofwel sterker uit de strijd komen, is een ouderwets “Hekz-nummer”. Deze had prima op “Tabula Rasa” kunnen staan. Beetje terug naar de roots. “Pariah” werd vorig jaar op 21 mei in “Het Blok” in Nieuwegein voor het eerst in ons land al gespeeld. Het gaat over het confronteren met hetgene dat jou de ellende heeft bezorgd. “Loskomen uit die grip” is de boodschap. Hierna is het de beurt aan het grote klapstuk van het album. Ruim een kwartier duurt “The Devil’s Coin”, en doet mij herinneren aan “The Black Hand” en “Journey’s End” van het vorige album. Beiden zeer doordachte en goed gecomponeerde epics. Zo ook deze reflectie van wat is geweest en welke lessen er uit getrokken worden. “A Pound of Flesh” van “Tabula Rasa” heeft een soortgelijke boodschap, maar is van een heel ander kaliber. Ik ben zelf enorm liefhebber van bands als Dream Theater, en dan voornamelijk de geweldige lange epische nummers. Dit is er ook zo één. Het gaat alle kanten op en neemt je mee op reis. De 15 minuten vliegen om, als je met de ogen dicht zit te luisteren met de hoofdtelefoon op 11. “Victorious” sluit dit album af, met de boodschap “na alles wat gebeurd is, schijnt er licht aan de horizon”, “het zal echt wel beter worden”. Nou, dan ben ik wel heel erg benieuwd naar wat deze vijf heren in de toekomst nog allemaal gaan brengen. Als het nog beter gaat worden dan dit, is Europa te klein…

 

HEKZ is:
Matt Young – Vocalen, Bas
Al Beveridge – Gitaar, Backing Vocals
Tom Smith – Gitaar, Backing Vocals
James Messenger – Keyboards
Kirk Brandham – Drums

http://www.hekztheband.com.
http://www.facebook.com/hekztheband
http://www.twitter.com/hekztheband
http://www.youtube.com/hekztheband

Categorieën:Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s