Bad Dreams – Chrysalis

De Argentijnse progressieve rockers Bad Dreams en PledgeMusic hebben hun krachten gebundeld en de band heeft hun allereerste crowdfunding-campagne gelanceerd voor de release van hun derde album getiteld ‘Chrysalis’, dat op 17 november 2017 wereldwijd in de schappen kwam te liggen.

Door Rinco Ennema

“It’s been a very busy year at the Bad Dreams camp and we have decided to harness the momentum and use all our energies into making a killer new record” – zegt Gabriel Agudo, de vocalist van de band. “We have teamed up with Pledge Music to be able to bring our project from inception to completion with the help of those who really matter: you, OUR FANS. It is with only with your support that we will be able to see this through. Our new album Chrysalis will be out next November, and we are asking you to step in and join us to make that dream a reality”

baddreamscover

Uit het land dat beter bekend staat om de tango-melodieën komt deze groep van veteraan-muzikanten die hun begonnen als Genesis tribute-band, en dat maa liefst tien jaar lang. Na de release van hun eerste album ‘Apocalypse of the Mercy’ in 2014 maakten ze naam in de internationale prog-rockscene. ‘Apocalypse of the Mercy’ oogstte wereldwijde erkenning bij klassieke en progressieve rockfans, en de band opende voor Steve Hackett en speelde samen met Marillion’s Steve Rothery en zijn band tijdens hun Zuid-Amerikaanse tour. In 2015 werden ze de eerste Zuid-Amerikaanse band die werd uitgenodigd voor het prestigieuze Cruise to the Edge-feest, waarbij ze het podium deelden met bekende namen in de prog-rockscène zoals Yes, Marillion, Mike Portnoy, Änglagård, PFM, Neal Morse Band, Lifesigns , Allan Holdsworth en vele anderen. In 2016 werd hun tweede album opgenomen met de titel ‘Déjà vu’, een belangrijk keerpunt voor de band. ‘Déjà vu’ was een plaat die geen label had, geen media-framework en geen vooropgezette regels. De band werd nog een keer uitgenodigd voor het Cruise to the Edge-festival aan boord van het schip Brilliance of the Seas en hun perfecte prestaties maakten de weg vrij voor hun derde uitnodiging naar het evenement in februari 2018.

Voor de opname van ‘Chrysalis’ hebben de Argentijnen een paar speciale gasten ingezet: zangeressen Lorelei en Durga McBroom, ook bekend als ‘The McBroom Sisters’, die sinds 1989 als live achtergrondzang voor Pink Floyd optraden, hebben met hun engelachtige stem het nummer ‘Goblin’s Seduction’ bewerkt. Dit is het nummer dat ook een fantastische saxofoonsolo van Jamison Smeltz bevat. Jota Morelli, door velen beschouwd als de grootste drummer ooit in het land van Pampas geboren, zat achter de drumkit bij ‘Change’ en het titelnummer ‘Chrysalis’, dat ook een unieke gitaarsolo heeft, wederom gespeeld door de band’s “oude vriend” Steve Rothery.

Het begint goed. ‘Change’ is de opener en het nummer klinkt vrolijk en gedreven. Een plukkende bas die me doet denken aan de speelstijl van Pete Trawavas en dat is niet het enige dat doet denken aan het oudere werk van Marillion; ook het toetsenwerk wijst in die richting. De eerder genoemde invloeden zijn duidelijk merkbaar. Heerlijk nummer. Uit een heel ander vaatje wordt ‘Limbo’ getapt. Een track van negenenhalf minuten, waarvan de eerste vier louter uit een hele rustige opbouw bestaat, gevoelig en ingetogen. Daarna worden er wat meer instrumenten aan het akoestische gitaarwerk toegevoegd en wordt het nummer wat voller zonder uitbundig te worden. En zo eindigt ‘ie ook. ‘Silent Run’ doet weer heel andere muzikale oorden aan. Wat begint als nogal poppy eindigt uiteindelijk in best een catchy nummer dat beklijft. Dan gaat de band er even met gestrekt been in met ‘Darkness’. Een lekkere intro, een ouderwets 80’s rocknummer. De ongetwijfeld krachtig bedoelde “woaw!” lijkt op het geluid van een cheetah-welpje, maar dat terzijde.

‘Goblin’s Seduction’ is mede door de zusjes McBroom én de genoemde sax-solo geworden wat het is, anders was het een nummer geworden met alleen maar zoete woorden en cruiseschipvakantieloungemuziek, pas na drie minuten en achtenveertig seconden vind ik het een interessant nummer worden. Niet de sterkste track van het album. ‘Chrysalis’ daarentegen, de titelsong, vind ik wél heel sterk gedaan. Zowel muzikaal als vocaal is dit een nummer dat goed uit de verf komt, en dan doel ik niet op teksten die je wel of niet leuk kunt vinden, maar op de diversiteit die in dit ene nummer is gestopt.

‘Butterfly’ is de afsluiter van de plaat en dat is een lekkere instrumentale met een speelduur van meer dan elf minuten. Na dit nummer moet ik concluderen dat het eerste nummer ook meteen de beste is, althans naar mijn mening. Deze laatste komt als tweede op mijn favorietenlijst. Alls wat ertussen zit is van goede kwaliteit maar niet sterker dan de opener en closer. Al met al kunnen we vaststellen dat deze band niet voor niets al jaren meedraait en het klappen van de zweep kent. De plaat is een aanrader voor liefhebbers van IQ, Marillion (Fish-era), Arena en dat soort bands. Voor mensen die kennis willen maken met (neo)prog is dit ook een goede intro. Je zult er geen “bad dreams” van krijgen…

baddreams tracks

http://www.baddreamsband.com/

Categorieën:Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s