Lifesigns – Cardington

Joepie de poepie, wat fijn! Een album waar ik blij van word heeft zijn release beleefd… ‘Cardington’ van de band Lifesigns is eindelijk uit. “Eindelijk” want de planning was aanvankelijk augustus, het werd echter september. Het was het wachten wel waard want het tweede album van de band is een heerlijke plaat geworden waar menig liefhebber van kan gaan smullen!

lifesigns2

De opvolger van de zelfgetitelde debuutplaat waarvan ook een DVD uitkwam pakt me vanaf het eerste nummer bij mijn lurven en laat me bijna het hele album niet meer los. De heren John Young (keys en vocals), Frosty Beedle op drums, Jon Poole op bass en Steve Rispin (op van alles waar geluid uit komt) wisten zich te verzekeren van een paar zeer goede gast-gitaristen die hun aanwezigheid verzilveren met een paar mooie bijdragen. Zo zijn daar Dave Bainbridge (Iona, Strawbs, Celestial Fire, die ook meegaat als gitarist tijdens live-shows), onze eigen Menno Gootjes (Focus), Niko Tsonev (Steven Wilson) en Robin Boult (Fish). Namen van mannen die hun sporen al verdiend hebben en dat bewijzen op dit album.

“Do you love our Cardington album? We extend our special thanks and recognition must be awarded to our fantastic team of guest guitar players, all of whom provided far more ideas than we could ever use, given us more than a few agonizing decisions and heated exchanges!”

Openingsnummer ‘N’ is een regelrechte progger met een flinke dosis vrolijkheid in de muziek, gevolgd door het pop-rockachtige ‘Voice In My Head’. ‘Chasing Rainbows’ is wat lastiger te kwalificeren. Niet dat dat per se hoeft, het is een heerlijk nummer en nodigt uit tot een ‘repeatje’. Track vier heet ‘Different’ en is dat ook. Een lekker stevig nummer met een mooie melodielijn en een fijn ritme en de tempo/sectiewisselingen ontbreken niet. Een lied met inhoud en body dat ook al verscheen op ‘Lifesigns Live In London – Under The Bridge’. Met dit nummer zitten we tevens op de helft van het album, qua aantal tracks.

Dat het vrijwel onmogelijk is om van elk nummer een sterk verhaal te maken blijkt wel uit het nummer ‘Impossible’, wat mij betreft het niemendalletje van het album. Een lichtvoetig deuntje met een dito tekst. Er zit nog een leuk stukje gitaar in maar dat maakt de rest niet goed. Brrrrr… Gauw verder! Met ‘Touch’ wordt er wel weer wat goedgemaakt. Lekkere funky beat met heerlijke keyboards. Groovy rock, ik vind het fijn.

Als afsluiter hebben we het epische nummer dat de naamgever van de plaat werd: ‘Cardington’. Met meer dan tien minuten op de klok is dit een interessant en onderhoudend nummer waarin vrijwel alle facetten die de band beheerst aan het licht komen. “The story of Cardington and the R101 is told in the title track. The Cardington sheds can still be seen near Bedford in the U.K. they are a monument to future and the past. In the 1920’s it was thought that airships would take over World travel but it was not to be. A monument to glorious failure and a place that still contains the spirit of a bygone age. The two sheds at Cardington are still used. One as a film set and for rehearsals of major touring bands. The other is still in full Airship use with the mighty Airlander.”

Misschien wordt Lifesigns wel een van die “major touring bands”.  Van mij mag het.

Tracklist:
1.N
2.Voice in my Head
3.Chasing Rainbows
4.Different
5.Impossible
6.Touch
7.Cardington

Line-up:
John Young – keys & lead vocals
Frosty Beedle drums
Jon Poole bass
Steve Rispin – sound
met
Dave Bainbridge (Iona, Strawbs, Celestial Fire) – guitar
Menno Gootjes (Focus) – guitar
Niko Tsonev (Steven Wilson) – guitar
Robin Boult (Fish) – guitar

Categorieën:Geen categorie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s